![Grupa osób ubranych w cieliste stroje z kolorywami prostokątami. Ustawieni w różnych pozach.](/mim/events/pictures/zdjecie,pic1,1225,0,293207,with-dims,248,248.jpg?_sst=1724924847354)
Spektakl "Trucizna"
"Trucizna" w reżyserii i choreografii Marty Ziółek odsyła do średniowiecznych epidemii tanecznych, których różne odmiany zdefiniowano w XIX wieku jako choreomania. Etymologicznie choreomania łączy greckie słowa choros (taniec) oraz mania (szaleństwo), nazywając w ten sposób spontaniczne, niekanoniczne i niewygodne dla władzy ruchowe manifestacje ciał w przestrzeni publicznej. "Taneczne zarazy" miały miejsce w średniowiecznej Europie, ale w spektaklu umieszczone zostają w aktualnym, społecznym kontekście. Przewijają się tu więc nawiązania do "Climaxu" Gaspara Noé czy do rewjowych szaleństw, o których lider zespołu Prodigy, Keith Flint, śpiewał w piosence "Poison".
Choreograficznie TRUCIZNA nawiązuje do pozascenicznych tańców społecznych (social dancing), mających moc budowania fizycznej wspólnoty i ruchowej empatii - podczas zgromadzeń, protestów w przestrzeni miejskiej czy w klubach. Pracując z grupą tancerzy z Polskiego Teatru Tańca badamy taniec jako pasję i zatrucie. Obserwujemy, jak materializują się w poszczególnych ciałach i w ich osobistych historiach. Przemieszczamy się pomiędzy perspektywą indywidualną, a grupową dynamiką. Przyglądamy się, jak ze zbiorowiska indywidualności taniec wytwarza grupę, stając się kolektywnym doświadczeniem.