![](/mim/events/pictures/koncert-ken-vandermark-tim-daisy-waclaw-zimpel-havard-wiik,img,0,0,no,61255.jpg)
Koncert - Ken Vandermark, Tim Daisy, Wacław Zimpel, Havard Wiik
Ken Vandermark i Tim Daisy współpracowali i współpracują ze sobą w ramach kilku grup - The Vandermark 5, Bridge 61, Frame Quartet, Sound In Action Trio, Made to Break czy Resonance Project. Niemal od samego początku realizują oni także projekt duetowy. Pierwsze koncerty grali razem już pod koniec 2002 roku. Muzyczna formuła, którą wybrali jest owocem dwóch fascynacji. Pierwszą są duetowe nagrania Dona Cherry'ego z Edem Blackwellem, Anthony'ego Braxtona z Maxem Roachem czy Petera Brötzmanna z Hanem Benninkiem. Od Blackwella i Cherry'ego przyjmują oni podobną, lekką i komunikatywną formułę grania, nie uciekają od melodycznej prostoty i piękna rozumianego w bardzo tradycyjnym duchu; od Braxtona z Roachem - wielką dbałość o strukturę utworów, ale i rytmiczne komplikacje; a od Brötzmanna z Benninkiem - energię i bezkompromisowość. Wzbogacają jednak muzykę o to, co dla Kena Vandermarka zawsze było znakiem rozpoznawczym - transową, rockową motorykę. Drugą są formalne zależności improwizacji i kompozycji rozumiane w duchu idei twórców freely improvised music (nie bez wpływu idei Johna Cage'a i Mortona Feldmana). Oznacza to więc w tym przypadku odejście od ornamentalnego charakteru jazzowej improwizacji - nie jest już ona wprowadzana do kompozycji w czasie jej wykonywania, ale to kompozycja jest efektem wspólnej, w tym przypadku duetowej, improwizacji. Kompozycja jest więc procesem realizowanym w trakcie koncertu na oczach widzów.
I tak właśnie duet zaprezentuję się w pierwszym dniu, 23 lipca.
Dzień drugi to składy nieco odmienne - Vandermark i Daisy zaproszą bowiem do wspólnego grania Wacława Zimpla (klarnety) oraz Harvarda Wiika (fortepian). Nigdy ta czwórka razem nie gościła na jednej scenie, ale wszystkich ich łączy osoba Kena Vandermarka, który współpracował z każdym z nich wielokrotnie. W trakcie koncertu zaprezentują się nam różne składy - od duetu do klarnetu i spróbują połączyć w jedno najprzeróżniejsze muzyczne tradycje, na - oczywiście - jazzowej podstawie.